Szybki kontakt
+48 505 305 411

Kredyty indeksowane do CHF

Kredyt indeksowany do CHF to kredyt, w którym bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy kwotę wyrażoną w PLN. Po wypłaceniu kwoty kredytu w PLN bank przelicza pożyczoną kwotę po kursie kupna CHF i od tego momentu dług kredytobiorcy jest wyrażony w CHF. Przeliczenie raty następuje do PLN na podstawie kursu sprzedaży CHF według tabeli kursowej banku.

W pierwszej kolejności Kancelaria dokonuje analizy dokumentów dotyczących indywidualnej umowy kredytowej pod kątem istnienia postanowień niedozwolonych i na tej podstawie określa przysługujące kredytobiorcy wobec banku roszczenia. Do dokonania takiej analizy niezbędne są następujące dokumenty:

  • umowa o kredyt hipoteczny wraz ze wszystkimi załącznikami,
  • regulamin (jeżeli był załączony do umowy o kredyt hipoteczny),
  • wszystkie aneksy do umowy o kredyt hipoteczny (w tym zmiany regulaminu wysyłane przez bank).

W drugiej kolejności kredytobiorca powinien samodzielnie uzyskać od banku zaświadczenie obejmujące informacje za okres od dnia podpisania umowy o kredyt hipoteczny do dnia sporządzenia przedmiotowego zaświadczenia:

  • zestawienie przedstawiające datę płatności każdej raty i oprocentowanie zastosowane przez bank do każdej raty,
  • zestawienie przedstawiające kwoty pobrane przez bank – kwoty te powinny być wyrażone w PLN (dopiero po podpisaniu aneksu umożliwiającego spłacanie kredytu bezpośrednio w CHF zestawienie powinno przedstawiać kwoty pobrane przez bank w CHF),
  • zestawienie o wysokości każdej transzy kredytu w PLN i dacie wypłaty każdej transzy kredytu.

Bank wyda przedmiotowe zaświadczenie na pisemny wniosek kredytobiorcy.

W dalszej kolejności na podstawie treści uzyskanego z banku zaświadczenia zostanie wyliczona nienależnie pobrana przez bank kwota kredytu (której zwrotu kredytobiorca będzie się następnie domagać w kierowanym przeciwko bankowi pozwie o zapłatę).

Na dochodzenie roszczeń przeciwko bankowi kredytobiorca ma 10 lat od dnia zapłaty pierwszej raty kredytu.

W celu przerwania biegu przedawnienia roszczenia przeciwko bankowi w indywidualnej sprawie kredytobiorcy Kancelaria sporządza i wnosi do sądu wniosek o zawezwane banku do próby ugodowej i po skierowaniu takiego wniosku do sądu wskazany wyżej termin 10 lat biegnie kredytobiorcy na nowo.

Samo złożenie przez kredytobiorcę w banku reklamacji nie przerywa biegu terminu przedawnienia roszczenia kredytobiorcy przeciwko bankowi.

W przypadku występowania w indywidualnej umowie kredytowej postanowień niedozwolonych i istnienia podstaw prawnych do formułowania przeciwko bankowi roszczeń Kancelaria w imieniu kredytobiorcy wzywa na piśmie bank do uznania tychże roszczeń.

W sytuacji braku uznania przez bank przedmiotowych roszczeń Kancelaria rozpoczyna procedurę sporządzania przeciwko bankowi pozwu o zapłatę.

 

KONCEPCJA POZWU

Kancelaria dąży przede wszystkim do unieważnienia umów kredytowych z uwagi na fakt, iż kredyty nie spełniają przesłanek prawnych kredytu.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe z dnia 29 sierpnia 1997 roku:

 „Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.”

Ewidentnie natomiast od momentu zawarcia umów kredytowych kredytobiorcy zwracają bankom większą kwotę kapitału, niż od banków otrzymali.

Zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego umowa kredytu jest umową wzajemną, w której świadczenie kredytobiorcy powinno być odpowiednikiem świadczenia banku.

A tak niestety nie jest (bo kredytobiorca musi zwrócić dwa razy więcej, niż otrzymał od banku).

Ewidentnie zatem wyrażona w kodeksie cywilnym zasada ekwiwalentności świadczeń stron została naruszona.

Skoro bowiem bank pożyczył kredytobiorcy kwotę 200.000 zł, to taką samą kwotę pobrał ze swoich depozytów lub pożyczył na rynku międzybankowym.

Sama zaś indeksacja ma jedynie skutek w księgach rachunkowych banku na każdy dzień bilansowy, w którym saldo kredytu jest wyceniane po bieżącej wartości waluty obcej, zaś spłata rat kredytu na bieżąco indeksowanych do waluty obcej powoduje uzyskiwanie przez bank kolejnych zysków.

Ponadto art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo bankowe z dnia 29 sierpnia 1997 roku stanowi, że umowa kredytu powinna określać w szczególności kwotę i walutę kredytu.

Są zatem kredyty w walucie polskiej i w walucie obcej (przy czym tylko te ostatnie są kredytami walutowymi).

Na chwilę zawierania umów kredytowych przepisy prawne nie przewidywały takiego kredytu jak kredyt indeksowany do waluty obcej.

Wprawdzie na skutek wejścia w życie ustawy antyspreadowej z dnia 29 lipca 2011 roku pojawił się w prawie bankowym zapis, że w przypadku kredytu indeksowanego do waluty obcej umowa kredytowa powinna przewidywać dodatkowe warunki.

Jednakże w rzeczywistości zapis ten nie zmienił cech kredytu, który w dalszym ciągu może być tylko w walucie polskiej lub w walucie obcej.

A zatem kredyt indeksowany to kredyt, w którym strony umowy postanowiły, iż dokonywane między nimi przepływy pieniężne nie będą prostą spłatą kapitału kredytu, odsetek od kredytu według określonej stopy procentowej i marży banku – a będą spłatą określonej kwoty pieniężnej wynikającej z indeksacji kapitału kredytu i odsetek od kredytu do bieżącej ceny waluty obcej.

Ponadto kredytobiorcy otrzymali z banku nie walutę obcą a walutę polską.

Dodatkowo w większości przypadków kredytobiorcy spłacają kredyty w walucie polskiej.

W walucie polskiej wyrażona jest także kwota hipoteki na nieruchomościach kredytobiorców.

Jednakże z ostrożności procesowej w pozwie podnoszona jest także kwestia bezskuteczności klauzuli indeksacyjnej z uwagi na brak precyzyjnego określenia w umowach kredytowych kursu franka szwajcarskiego określającego sposób spłacania kredytów.

W rzeczywistości bank ustala ten kurs samodzielnie według tylko jemu znanego sposobu.

Pozew o zapłatę dotyczy nadpłaconej kwoty kapitału i odsetek.

Przy obliczaniu tej kwoty Kancelaria bierze pod uwagę wyrażoną w walucie polskiej kwotę wypłaconego kredytu bez jego indeksacji do waluty obecnej (ale po oprocentowaniu wynikającym z umowy kredytowej).

W ten sposób dojdzie do obliczenia kwoty kredytu, którą kredytobiorca powinien do chwili obecnej zapłacić.

Różnica pomiędzy kwotą kredytu faktycznie przez kredytobiorcę uiszczoną a tą należną do zapłacenia przez kredytobiorcę będzie stanowić kwotę nadpłaconych rat kredytu i to właśnie zwrotu tej kwoty kredytobiorca będzie żądać od banku przed sądem.

Przedstawiona wyżej koncepcja pozwu ma na celu całkowite usunięcie z umowy kredytowej CHF z datą wsteczną przy jednoczesnym zachowaniu oprocentowania z umowy kredytowej LIBOR (tak jakby od początku był to kredyt złotówkowy po oprocentowaniu LIBOR).

W tej sytuacji okaże się, że aktualne zadłużenie kredytobiorcy nie jest już na poziomie 200.000 zł, tylko na poziomie przykładowo 100.000 zł.

A dodatkowo jeszcze bank powinien zwrócić kredytobiorcy nienależnie pobrane kwoty z tytułu zapłaty przez kredytobiorcę zawyżonych rat kredytu.

W pozwie będzie odniesienie się do prawomocnych wyroków Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, orzeczeń Sądu Najwyższego, prawomocnych wyroków sądów powszechnych, prawomocnych orzeczeń sądów europejskich, stanowiska Rzecznika Finansowego (w tym wyrażonego w jego Raporcie z dnia 6 czerwca 2016 roku), stanowiska Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie i stanowiska innych instytucji finansowych.

Przed wniesieniem pozwu w każdej indywidualnej sprawie kredytobiorcy Kancelaria występuje do Rzecznika Finansowego o wydanie istotnego poglądu w sprawie dotyczącej umowy kredytowej kredytobiorcy.

 

AKTUALNE STANOWISKO SĄDU NAJWYŻSZEGO

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 stycznia 2016 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt I CSK 1049/14 stwierdził, iż zastosowany mechanizm indeksacji do CHF w sposób oczywisty jest sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta. Ponadto Sąd Najwyższy wskazał, iż ustawa antyspreadowa nie naprawiła nielegalnych zapisów umowy kredytowej i sądy mają prawo dokonać ich eliminacji z umów kredytowych.

AKTUALNE STANOWISKO RZECZNIKA FINANSOWEGO

Rzecznik Finansowy w dniu 6 czerwca 2016 roku opublikował raport zatytułowany „Analiza prawna wybranych postanowień umownych stosowanych przez banki w umowach kredytów indeksowanych do waluty obcej lub denominowanych w walucie obcej zawieranych z konsumentami”, w którym stwierdził, iż występujący w umowach kredytowych mechanizm indeksacji do waluty obcej był i nadal jest nielegalny.

Kancelaria nie prowadzi postępowań grupowych (w ocenie Kancelarii pozwy grupowe są mniej efektywne od pozwów indywidualnych).